xoves, 18 de decembro de 2014
martes, 16 de decembro de 2014
INESPERADO ENCUENTRO, Wislawa Szymbooska
INESPERADO ENCUENTRO
Somos muy amables el uno con el otro,
decimos que es bonito encontrarse después de tantos años.
Nuestros tigres beben leche.
Nuestros azores van a pie.
Nuestros tiburones se ahogan en el agua.
Nuestros lobos bostezan ante una jaula vacía.
Nuestras víboras se han sacudido los relámpagos,
los monos, la inspiración, los pavos reales, las plumas.
¡Cuánto hace que dejaron nuestros cabellos los murciélagos!
Callamos sin acabar la frase,
sonriendo sin remedio.
Nuestras personas
no saben cómo hablarse.
WISLAWA SZYMBORSKA, El gran número; Fin y principio y otros poemas, Hiperión, Madrid, 2009 (1998), p. 66.
&
Peter Lindbergh
luns, 15 de decembro de 2014
LA COSA, Juan José Millás
LA COSA
De pequeño tuve una caja de zapatos que llegó a ser mi juguete
preferido, entre otras cosas porque no tenía otro. Pero envejeció más
deprisa que los zapatos que había llevado dentro, de manera que a mi
caja se le cayó un día la primera a y se quedó en una cja, que así, a
primera vista, parece un juguete yugoslavo. Busqué entre las
herramientas de mi padre una a de repuesto, pero no había ninguna y tuve
que sustituirla por una o. De este modo, sin transición, tuve que
olvidar la caja para hacerme cargo de una coja, lo que es tan duro como
pasar directamente de la niñez a los asuntos. Jugué mucho con aquella
coja, todavía la recuerdo, pero se fue haciendo mayor también y un día
se le cayó la jota. Hay quien piensa que las vocales se estropean antes
que las consonantes, pero yo creo que vienen a durar más o menos lo
mismo. El caso es que tampoco encontré entre los tornillos de mi padre
una jota en buen uso, así que la sustituí por una pe que estaba
prácticamente sin estrenar. La coloqué en el lugar de la jota y me salió
una copa estupenda, con la que he bebido de todo hasta ayer mismo, que
se me cayó al suelo y se rompió. A decir verdad, se rompió justamente
por la pe, y como es muy antigua no he encontrado en ninguna ferretería
una igual. Ayer fui a casa de mis padres, y después de mucho rebuscar en
el trastero di con una ese que no desentona con el conjunto. O sea, que
ahora tengo una cosa, pero no sé qué hacer con ella. La caja, la coja y
la copa eran muy útiles para guardar secretos, jugar o emborracharse.
Pero la cosa me da miedo; además, la escondí en el bolsillo interior de
la chaqueta, de manera que desde ayer tengo una cosa aquí, en el pecho,
que me llena de angustia. Lo peor de todo es que, como no sé qué es,
tampoco sé cómo se rompe. Qué vida, ¿no?
Juan José Millás
&
sábado, 13 de decembro de 2014
SEGUNDA REUNIÓN DO CLUBE DE LECTURA ADULTOS AGUIAR: Las inviernas
O pasado venres 12 de decembro, as 19:30, tivo lugar en Biblos Club de Lectores a segunda reunión do Clube de Lectura Adultos Aguiar.
Desta volta, cambiaba o formato habitual, ao poder contar coa presenza de Cristina Sánchez-Andrade, autora de Las Inviernas, a segunda lectura neste curso.
En distendida e agradable charla, soubemos que Las Inviernas xurdiu como título, nun indicador de estrada en Guadalajara; que Tierra de Chá nada ten que ver coa Terra Cha; que moitas das historias do libro están baseadas en feitos reais; arrancamos o sorriso cómplice de Cristina ao recibir un sorprendente regalo: a fotografía da vaca Greta.
A xuntanza do Clube de Lectura de Adultos do IES Francisco Aguiar e a Libraría Biblos foi onte certamente magnífica.
Brillante presentación de Francisco Rodríguez Coloma. A autora, Cristina Sánchez-Andrade, amable e participativa. Os participantes no club interesantes, inquisitivos e críticos (uns máis que outros, ben é certo)... Un éxito que nos congratula a todos.
Brillante presentación de Francisco Rodríguez Coloma. A autora, Cristina Sánchez-Andrade, amable e participativa. Os participantes no club interesantes, inquisitivos e críticos (uns máis que outros, ben é certo)... Un éxito que nos congratula a todos.
mércores, 12 de novembro de 2014
CAPÍTULO 7, Julio Cortázar
CAPÍTULO 7
Toco tu boca, con un dedo toco el borde de tu boca, voy dibujándola como si saliera de mi mano, como si por primera vez tu boca se entreabriera, y me basta cerrar los ojos para deshacerlo todo y recomenzar, hago nacer cada vez la boca que deseo, la boca que mi mano elige y te dibuja en la cara, una boca elegida entre todas, con soberana libertad elegida por mí para dibujarla con mi mano por tu cara, y que por un azar que no busco comprender coincide exactamente con tu boca que sonríe por debajo de la que mi mano te dibuja.
Me miras, de cerca me miras, cada vez más de cerca y entonces jugamos al cíclope, nos miramos cada vez más de cerca y nuestros ojos se agrandan, se acercan entre sí, se superponen y los cíclopes se miran, respirando confundidos, las bocas se encuentran y luchan tibiamente, mordiéndose con los labios, apoyando apenas la lengua en los dientes, jugando en sus recintos donde un aire pesado va y viene con un perfume viejo y un silencio. Entonces mis manos buscan hundirse en tu pelo, acariciar lentamente la profundidad de tu pelo mientras nos besamos como si tuviéramos la boca llena de flores o de peces, de movimientos vivos, de fragancia oscura. Y si nos mordemos el dolor es dulce, y si nos ahogamos en un breve y terrible absorber simultáneo del aliento, esa instantánea muerte es bella. Y hay una sola saliva y un solo sabor a fruta madura, y yo te siento temblar contra mí como una luna en el agua.
JULIO CORTÁZAR, Rayuela, 1963.
Experiencia estética versus experiencia intelectual.
La obsesión por comprenderlo todo 03.Los escondites de la poesía: el poema en prosa / la narrativa.
martes, 11 de novembro de 2014
CLUBE DE LECTURA 2º BACHARELATO: POESÍA E MICROFORMAS
Hoxe comezan as reunións do Clube de Lectura de 2º de Bacharelato. As propostas que adxuntamos aquí responden ao desexo de elaborar un pequeno catálogo de obras de interese que non excedan os tempos dos que imos dispoñer. Por iso, todas as obras permiten a lectura presencial na aula.
Eleximos a poesía porque pode ser un xénero de lectura moi pracenteira. Tamén está na nosa intención desmontar os tópicos que a presentan como a linguaxe máis críptica da literatura. A nosa pretensión é demostrar que hai moitas poesías baixo o paraugas da Poesía.
E nestes tempos de chuvias, que hai máis protector que un paraugas...
E nestes tempos de chuvias, que hai máis protector que un paraugas...
- Vídeo poesía. [Elaboración propias]
- Poesía pintada. [Batania / Neorrabioso]
- Poesía visual. [ Chema Madoz / Joan Brossa ]
- Poesía escrita. [Wislawa Szymborska / Billy Collins / Oliverio Girondo / Roger Wolfe / Isla Correyero / Fernando Pessoa...]
- Poesía cantada. [Lou Reed / Nick Cave / Tom Waits / Enrique Urquijo / Nacho Vegas, Bob Dylan...]
- MIcroformas 01: [ haikus 01 / haikus 02 ... ]
- MIcroformas 02: [ greguerías 01 / greguerías 02...]
- MIcroformas 03: [ aforismos 01 / aforismos 02...]
- Microformas 04: [Seísmos: Javier Puche]
- Microformas 05: [ microrrelatos 01 / microrrelatos 02...]
**********
Todo o que nos sexamos capaces de dicir nas reunións, pode chegar aos demáis a través dos comentarios neste blogue ou no Facebook da Biblioteca. CAPÍTULO 68, Julio Cortázar
CAPÍTULO 68
La poesía como un muro de lenguaje o como exaltación de la mirada.
Apenas él le amalaba el noema, a ella se le agolpaba el clémiso y caían en hidromurias, en salvajes ambonios, en sustalos exasperantes. Cada vez que él procuraba relamar las incopelusas, se enredaba en un grimado quejumbroso y tenía que envulsionarse de cara al nóvalo, sintiendo cómo poco a poco las arnillas se espejunaban, se iban apeltronando, reduplimiendo, hasta quedar tendido como el trimalciato de ergomanina al que se le han dejado caer unas fílulas de cariaconcia. Y sin embargo era apenas el principio, porque en un momento dado ella se tordulaba los hurgalios, consintiendo en que él aproximara suavemente sus orfelunios. Apenas se entreplumaban, algo como un ulucordio los encrestoriaba, los extrayuxtaba y paramovía, de pronto era el clinón, la esterfurosa convulcante de las mátricas, la jadehollante embocapluvia del orgumio, los esproemios del merpasmo en una sobrehumítica agopausa. ¡Evohé! ¡Evohé! Volposados en la cresta del murelio, se sentían balpamar, perlinos y márulos. Temblaba el troc, se vencían las marioplumas, y todo se resolviraba en un profundo pínice, en niolamas de argutendidas gasas, en carinias casi crueles que los ordopenaban hasta el límite de las gunfias.
JULIO CORTÁZAR, Rayuela, 1963.
Experiencia estética versus experiencia intelectual.
La obsesión de comprenderlo todo 02.La poesía como un muro de lenguaje o como exaltación de la mirada.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)














